SPELUITLEG
Pokerinfo leert je stapsgewijs de basisbeginselen van het poker aan! Hieronder leggen we de populairste variant Texas Hold’em uit, met afsluitend enkele opmerkingen over andere varianten.
Notatie
In het onderstaande worden de hoogste kaarten van het kaartspel genoteerd met de eerste (hoofd) letter van hun Engelse naam – Aas is A(ce), Heer is K(ing), Vrouw is Q(ueen), Boer is J(ack), Tien is T(en). Wanneer van belang wordt de suite (‘suit’) van een kaart genoteerd met de eerste (kleine) letter van de Engelse benaming: de klaverenaas is Ac (van clubs), de ruitenaas is Ad (van diamonds), de hartenaas is Ah (hearts) en de schoppenaas is de As (spades).
Het spel wordt uitgelegd aan de hand van de limit inzetstructuur, wat wil zeggen dat er steeds vaste bedragen worden ingezet en met vaste bedragen wordt verhoogd. Verderop worden andere inzetstructuren kort uitgelegd.
Spelverloop
Texas Hold’Em wordt gespeeld met twee tot tien personen, met een stok van 52 kaarten (geen jokers). Alle spelers beginnen met een aantal fiches, pokerchips, die geldwaarde representeren (en dus van te voren worden ‘ingekocht’, tenzij natuurlijk om de eer/punten wordt gespeeld). Dit wordt de stack van een speler genoemd. Per speelronde (die ‘hand’ genoemd wordt) worden de kaarten geschud door de dealer, de speler die de zogenaamde dealerbutton (een schijfje met ‘dealer’ erop) voor zich heeft liggen. (In casino’s is er een vaste, niet meespelende dealer, maar is het schijfje nog wel van belang voor de speelvolgorde).
Na het schudden geeft de dealer elke speler met de klok mee twee dichte kaarten (één per speler, gevolgd door weer één per speler), beginnend bij zijn linker buurman en eindigend bij zichzelf. Dit zijn de zogenaamde pocket cards of hole cards, die elke speler individueel bekijkt maar verborgen dient te houden voor zijn tegenstanders.
Bettinground 1: Pre-Flop
Wat volgt is de eerste inzetronde of betting round: spelers evalueren hun handkaarten en zetten daarop in (betten, raisen), of gaan weg (folden). We leggen hier eerst het verloop van de inzetrondes uit, daarna gaan we in op de waarde/hoogte van de mogelijke kaartcombinaties.
Om dit proces vast op gang te brengen is de eerste speler links van de dealer alvast verplicht om blind (dus voor ontvangst van de hole cards) een vooraf afgesproken bedrag, de kleine blinde of small blind in te zetten, waarna de speler links van deze small blind op zijn beurt de big blind zet, die doorgaans twee keer zo hoog is als de small blind. De hoogte hiervan hangt af van de gespeelde limiet of stakes. Het kan hier bijvoorbeeld om een small blind van 50 cent en een big blind van een dollar of euro, maar onder professionele spelers is het twintigvoudige niet gek. (Overigens komen er in bepaalde casino’s ook structuren met slechts één blind of juist meer dan twee blinds voor; online is dit echter zeldzaam). Bij deze speluitleg gaan we uit van een small blind van $0,50 en een big blind van $1.
De persoon links van de big blind (dus de derde persoon links van de dealer) mag nu als eerste bepalen wat hij doet. Hij heeft daarbij drie opties:
* Fold. Hij ziet geen heil in zijn kaarten en legt ze af. Hij speelt deze hand niet meer mee.
* Call. Hij gaat mee met de blinde inzet van de big blind en legt ook $1 in de pot. Hij speelt nog mee.
* Raise. Hij verhoogt de inzet en legt dus méér in dan de big blind. Bij Limit houdt dat in dat hij naar $2 verhoogt/raiset.
Nu volgen beurtelings de andere spelers, met de klok mee. Deze hebben dezelfde opties, waarbij ze, wanneer een speler voor hen een raise heeft gedaan, de verhoogde inzet moeten betalen als ze willen callen, of nog meer moeten inzetten om door te raisen (te re-raisen). Heeft speler 1 dus naar $2 geraised, dan kan speler 2 folden, callen voor $2 of doorraisen naar $3.
Let wel: voor de meeste casino’s (ook online) geldt er een maximum van drie raises per biedronde, de zogenaamde cap. Raist speler 3 dus vervolgens door naar $4, dan kunnen de overige spelers slechts callen of folden, maar niet verder doorraisen.
De bettinground is ten einde wanneer alle spelers ofwel hebben gecalled, ofwel (op één speler na) allen hebben gefold. In het laatste geval gaat de pot naar de laatst overgebleven speler (hij hoeft z’n hole cards niet te laten zien), in het eerste geval volgt de volgende ronde (zie Bettinground 2: De Flop, hieronder).
Spelers kunnen hierbij meermaals aan de beurt komen, wanneer ze nog niet gefold hebben maar wel door een latere speler geraised zijn. Heeft speler 1 bijvoorbeeld de $1 gecalled, waarna speler 2 fold en speler 3 raist naar $2, waarna de rest van de tafel fold, dan mag speler 1, wanneer hij weer aan de beurt is, nog eens bepalen of hij de extra $1 wil callen, óf alsnog wil folden (de $1 van zijn call blijft dan wel in de pot liggen!), óf naar $3 wil re-raisen. In het laatste geval mag speler 3 zich nog eens uitspreken – ook hij kan nu callen, folden of wéér re-raisen.
Mocht niemand hebben geraised wanneer de small blind aan de beurt is, dan mag deze voor $0,50 callen, bovenop de $0,50 die hij reeds blind heeft ingezet (een zogenaamde complete) of raisen naar $2 (dit kost hem dus $1,50). Als hij fold, is hij de reeds ingezette $0,50 kwijt aan de pot. Wanneer niemand heeft geraised als de big blind aan de beurt is, dan mag deze raisen naar $2, of checken – waarbij hij z’n inzet op de blinde $1 laat en de volgende inzetronde volgt (zie Bettinground 2: De Flop, hieronder). Ook de big blind mag uiteraard callen of re-raisen wanneer iemand geraised heeft, maar indien hij fold, is hij de blind ingezette $1 kwijt aan de pot.
Bettinground 2: De Flop
De dealer pakt vervolgens drie kaarten van de stapel en legt deze open op tafel (het is hierbij de gewoonte om vooraf één kaart te burnen: voordat de drie kaarten worden gepakt wordt er één kaart dicht van de stapel gehaald en zonder te bekijken onderop gelegd). Deze drie kaarten vormen de Flop en elke speler gebruikt ze om samen met z’n handkaarten een pokerhand van twee kaarten samen te stellen. Nu evalueren de spelers weer hun hand en mag de eerste (nog niet gefolde) speler links van de dealer het als eerste zeggen. Hij heeft twee opties:
* Check. Hij zet niets in, maar blijft wel in de hand.
* Bet. Hij zet $1 in.
(Folden mag ook, maar is nogal contraproductief zolang als er ook gratis gecheckt mag worden).
Vervolgens komen met de klok mee de overige spelers (die nog in de hand zitten) aan de beurt. Zij kunnen meechecken als de eerste speler heeft gecheckt, of betten. Heeft de eerste speler gebet, dan kan er gefold, gecalled of geraised worden net als in de pre-flop inzetronde. Ook hier geldt dat er doorgaans een maximum (cap) van drie raises is. Wordt er rondgecheckt, of callen één of meer spelers de laatste bet/raise, dan volgt Bettinground 3. Wanneer iedereen na de laatste bet of raise gefold heeft, wint de laatste persoon die over is ook hier de pot (hij hoeft wederom z’n kaarten niet te laten zien).
Bettinground 3: De Turn
De dealer legt nu (na weer een geburnde kaart) een vierde kaart open op tafel, de Turn. Deze kaart kan weer een aanvulling vormen op de handkaarten van de spelers om een al dan niet waardevolle pokerhand van vijf kaarten te maken (nogmaals: de waardes van de handen worden verderop besproken). Spelers kunnen weer checken, betten, callen, raisen en natuurlijk folden op dezelfde wijze als op de Flop, wederom beginnend met de eerste nog overgebleven speler links van de dealer.
Echter, bij limit Hold’Em worden tijdens deze inzetronde de bets verdubbeld. Dat wil zeggen dat de eerste bet $2 is, die vervolgens naar $4 geraised mag worden, met een re-raise naar $6 en een cap van $8. Wederom wint de laatst overgebleven speler – en zijn er toch nog meer callers dan volgt Bettinground 4.
Bettinground 4: De River
De dealer legt (na weer een burn) een vijfde en laatste kaart op tafel, de River. Ook deze vormt weer een aanvulling op de handkaarten van de spelers. Deze inzetronde verloopt hetzelfde als de turn met dezelfde dubbele bets. NB: Sommige pokerrooms hebben geen cap op de river wanneer er slechts twee spelers over zijn, waardoor spelers net zo lang kunnen verhogen tot één van beide alles heeft ingezet (‘all in’ is) of callt, of fold.
Wanneer er nu nog meerdere spelers over zijn na alle bets en raises, draait de speler die als laatste heeft gebet of geraised (of bij rondchecken: de eerste speler links van de dealer) zijn hole cards open om te laten zien wat voor hand hij heeft. Met de klok mee mogen zijn tegenstanders hun kaarten nu opendraaien (wanneer ze hem verslaan met een hogere kaart) of ongezien weggooien, ‘mucken’ (wanneer ze dat niet kunnen – overigens mogen ze hun kaarten in dat geval ook laten zien, maar dit is niet verplicht). Wie in deze zogenaamde showdown de hoogste kaartcombinatie toont, wint de pot.
Is een hand ten einde (hetzij na een showdown, hetzij omdat er al eerder nog maar één speler over is), dan schuift de dealerbutton één plek naar links op (naar de speler die net de small blind was dus) en wordt er opnieuw gedeeld. Nieuwe ronde, nieuwe kansen!
Handwaarde
In principe wint de speler met de hoogste hand de speelronde (verwarrend genoeg wordt zowel de speelronde als de kaarten die een speler heeft beide een ‘hand’ genoemd) – mits er een zogenaamde showdown plaatsvindt. In het geval van een showdown waarbij twee of meer spelers exact dezelfde hoogste hand hebben, wordt de pot eerlijk onder die spelers verdeeld (een zogenaamde split pot).
Uiteindelijk stelt elke speler met de zeven kaarten die hij heeft (zijn twee individuele hole cards en de vijf community cards) een hand samen die uit vijf kaarten bestaat (zie Handsamenstelling, hieronder). De waardevolgorde van de mogelijke vijfkaarten-handen is, van hoog naar laag, als volgt:
High Card
Vijf kaarten die geen enkele combinatie vormen, waarbij de hoogste kaart de waarde van de hand bepaalt. De rangvolgorde is: Aas (A), Heer (K), Vrouw (Q), Boer (J), Tien (T), Negen (9), Acht (8), Zeven (7), Zes (6), Vijf (5), Vier (4), Drie (3), Twee (2). Bij gelijke kaartwaarde bij de showdown beslist de waarde van de tweede kaart, is die ook gelijk dan gaat het om de derde, et cetera.
One Pair
Twee gelijke kaarten, bijvoorbeeld twee Vrouwen (QQ). Ook hier geldt uiteraard dat een paar Azen (AA) hoger is dan een paar Heren (KK), dat weer hoger is dan QQ, et cetera. Bij gelijke combinaties bij de showdown beslist de waarde van de derde, vierde of vijfde kaart – deze ongepaarde bijkaart wordt wel de kicker genoemd.
Two Pair
Twee verschillende paren. Bij meerdere Two Pair-handen bij de showdown is de hoogte van het hoogste paar in eerste instantie beslissend. Is die gelijk, dan beslist de hoogte van het tweede paar, daarna de hoogte van de vijfde kaart (de kicker). AA228 is dus meer waard dan KKQQ2.
Three of a Kind
Drie gelijkwaardige kaarten. Bij meerdere Three of a Kind-handen bij de showdown beslist de hoogste combinatie, of, wanneer deze gelijk is, de kicker.
Straight
Vijf opeenvolgende kaarten die niet alle van dezelfde suit zijn. De Aas mag hierbij als de hoogste (boven de K) óf als de laagste kaart (onder de 2) gebruikt worden. De laagst mogelijke straat is dus A2345, de hoogste is TJQKA. Bij meerdere Straight-handen beslist de hoogste kaart. 56789 is dus hoger dan 34567.
Flush
Vijf kaarten van dezelfde suit die geen Straight vormen. Bij meerdere Flush-handen beslist de hoogste kaart, daarna de tweede, derde, vierde of vijfde kaart. AQ789 van harten is dus hoger dan KQ789 van harten.
Full House
Een combinatie van Three of a Kind en een Pair, zoals QQQ55. Bij meerdere Full House-handen beslist in eerste instantie de hoogste Three of a Kind, is deze gelijk dan is het bijbehorende pair beslissend. JJJTT is dus hoger dan TTTAA.
Four of a Kind
Vier gelijkwaardige kaarten. Bij meerdere Four of a Kind-handen beslist de hoogste combinatie, is deze gelijk dan is de vijfde kaart, de kicker, beslissend.
Straight Flush
Vijf opeenvolgende kaarten van dezelfde soort – een Straight én een Flush tegelijk dus. Bij meerdere Straight Flush-handen beslist de hoogste kaart.
Royal Flush
TJQKA van dezelfde suit is de hoogst mogelijke Straight Flush en daarmee de hoogst mogelijke pokerhand.
Handsamenstelling
In Texas Hold’Em stellen de spelers bij een showdown op de river uiteindelijk telkens de hoogste hand van vijf kaarten samen uit een totaal van zeven kaarten.
Heeft Speler 1 bijvoorbeeld Ah Kh als hole cards en ligt er 2h 6h 8c 9h Td op het board, dan speelt deze speler de vijfkaartenhand Ah Kh 9h 6h 2h. Hij heeft dus een Flush, met de Aas als hoogste kaart. Heeft Speler 2 Ac 7c in zijn hand, dan speelt die speler de hand 6h 7c 8c 9h Td. Hij heeft dus een Straight van Zes tot Tien. Speler 2 legt het dus af tegen Speler 1, daar een Flush hoger is dan een Straight.
Je ziet dat Speler 2 slechts één van z’n hole cards gebruikt, waar Speler 1 beide hole cards inzet om z’n hand te vormen – dat is beide mogelijk, al naar gelang de hoogste combinatie die gevormd kan worden. Het komt ook wel eens voor dat een speler géén hole cards gebruikt, bijvoorbeeld wanneer er vijf harten kaarten ‘on board’ liggen en de speler geen hartenkaart in z’n hand heeft – zijn hoogst mogelijke combinatie is dan immers de Flush die op het board ligt. In dat geval kan hij dus hooguit de pot splitten met z’n tegenstanders, daar die ook minimaal dezelfde Flush hebben (en wellicht een hogere, als zij wél een hartenkaart hebben die hoger is dan de laagste hartenkaart op het board)… tenzij hij hen natuurlijk wegbluft met een goed geplaatste bet of raise!
Geïllustreerde voorbeeldhand
Wanneer je het bovenstaande leest, kan het verwarrend en ingewikkeld klinken. Niets is minder waar: het spelen van Texas Hold’Em is uiterst makkelijk te leren. Om alles begrijpelijker te maken volgt hier een typische voorbeeldhand.
Er zitten vijf spelers aan tafel. Gerthein is de dealer, Armijn legt $0,50 voor de small blind in de pot en Johan legt $1 voor de big blind. Gerthein schudt de kaarten en deelt ze rond – twee voor elke speler. De spelers bekijken deze hole cards maar houden ze verborgen voor hun tegenstanders – ter illustratie staan ze wel allemaal in de afbeelding weergegeven.
Sijbrand mag het als eerste zeggen. Hij heeft een Negen en een Acht, beide schoppen (9s 8s). Hij callt daarmee de blind, door $1 in te leggen.
Abel ziet vervolgens dat hij Kh Ks heeft, oftewel pocket kings – een mooie starthand! Abel roept “Raise!” en pakt dus $2 van z’n chipsstapel om in het midden te leggen.
Gerthein mag nu folden, $2 callen of doorraisen naar $3. Hij beoordeelt zijn 7h 2d als te zwak om $2 mee te callen (laat staan door te raisen) en fold. Hij schuift z’n kaarten (dicht) naar het midden en speelt deze hand niet meer mee.
Armijn heeft 5c 4s. Een call kost hem $1,50, omdat hij al $0,50 blind heeft moeten inzetten en een raise naar $3 kost hem dus $2,50. Maar ook Armijn fold. De $0,50 is hij daarmee kwijt, die blijft in de pot liggen.
Johan heeft Ah 3h. Omdat hij reeds een blind van $1 heeft moeten betalen, kost een call van Abels raise hem slechts $1 extra. Hij callt en lapt $1 bij voor een totaal van $2.
Sijbrand kan nu alsnog folden (de $1 die hij reeds gecalled heeft blijft dan in de pot liggen), doorraisen naar $3 of de raise van Abel callen. Hij opteert voor dat laatste en legt dus $1 extra (naast de $1 die hij reeds gecalled had) in de pot. In totaal ligt er nu $6,50 in de pot: $2 elk van Johan, Sijbrand en Abel en $0,50 van Armijn.
Hiermee is de laatste raise door iedereen beantwoord met een call of fold, dus volgt de flop. Gerthein burnt de bovenste kaart en draait dan As 6s 2h open. Hiermee kan iedereen alvast een hand van vijf kaarten vormen, in de wetenschap dat er nog twee kaarten komen.
Johan mag het nu zeggen, als eerste overgebleven speler links van de dealer. Hij heeft ‘gehit’, zoals dat heet: de flop heeft zijn hand verbeterd. Johan heeft nu een paartje Azen – zijn hand is AA632 – en dat is op dit moment de beste hand. Dat kan hij echter niet zeker weten; als iemand anders ook een A heeft (niet het geval, maar het had gekund!), dan heeft die persoon ofwel een betere kicker of al two pair, zo weet Johan. Daarom besluit hij even te checken (‘nul’ in te zetten), in plaats van $1 te betten (wat hij ook had kunnen doen).
Dan is Sijbrand. Hij heeft nu nog niks – zijn hand is A9862, dus slechts ‘high card ace’ – maar wel vier schoppen, een zogenaamde ‘Flush draw’. Valt er op de turn of river nog een schoppen, dan heeft hij een Flush, wat een sterke hand is. Toch besluit hij nu nog even – voorzichtigjes – te checken.
Abel heeft met AKK62 nog steeds een paartje Kings. De flop heeft hem niet veel geholpen, maar hij had al een sterke hand. “Als niemand een A heeft”, zo redeneert hij, “heb ik waarschijnlijk nog wel de beste hand. En aangezien niemand voor mij een bet heeft gedaan, ga ik er niet vanuit dat iemand een A heeft. Ik bet $1!” Hij pakt een dollarchip van z’n stapel en legt die in het midden.
Johan kan deze $1 bet nu raisen, callen of folden. Hij opteert voor het tweede en callt. Ook Sijbrand gaat mee met het oog op z’n flush draw: hij callt Abels $1 bet.
Dit beëindigt de inzetronde op de flop en met $9,50 in de pot draait dealer Gerthein de turn-kaart om: Js, de schoppenboer!
Johan kan nu betten ($2, want op de turn gelden dubbele bets), maar checkt wederom. Sijbrand heeft nu een Flush (AJ986 van schoppen) en is daar blij mee. Hij bet $2.
Abel staat nu voor een dilemma: hij beseft dat als Sijbrand twee schoppen heeft of zelfs ‘slechts’ een aasje, hij met z’n paartje heren niet langer de beste hand heeft. Echter, hij heeft wel de schoppenheer. Mocht er dus op de river nog een schoppenkaart vallen, bijvoorbeeld de Ts, dan legt hij z’n Ks bij het board en heeft hij de op dat moment hoogst mogelijke Flush: AKJT6 bijvoorbeeld! De hoogst mogelijke combinatie van het moment wordt wel de nuts genoemd. De moeite van het proberen waard, met meer dan een tientje in de pot. Abel callt dus de $2 bet. De pot is $13,50.
Johan beseft dat hij zich een beetje de kaas van het brood heeft laten eten en schat correct in dat zijn Ad 3d niet sterk genoeg is. Hij fold.
Hiermee eindigt de inzetronde op de turn en volgt de river. Gerthein draait de 2c om. Deze helpt Abel niet, waardoor Sijbrand de beste hand houdt met zijn Flush. Hij mag het als eerste zeggen en bet wederom uit (op de river gaat het dan, net als op de turn, om een bet van $2).
Abel moet nu inschatten of zijn two pair – Heren en Tweeën – de beste hand is. Hij vermoedt dat Sijbrand een Flush heeft, of op z’n minst een Aas, maar weet hij dat zeker genoeg om de pot van (inmiddels) $15,50 te laten lopen? Het kost immers maar $2 om erachter te komen of Sijbrand bluft. Daarbij komt dat, mocht Abel folden, Sijbrand de pot wint zonder dat hij z’n hand hoeft te laten zien. Dan zal Abel dus nooit weten of Sijbrand gebluft heeft. Uit pure nieuwsgierigheid (en besef dat dit eigenlijk zelden een goeie reden is om te callen!) gooit hij nog maar eens $2 in de pot; hij callt dus.
Sijbrand, de laatste bettor, moet nu als eerste z’n kaarten laten zien voor de showdown. Hij toont z’n 9s 8s en daarmee zijn Flush. Abel beseft dat hij verloren heeft, geeft aan dat hij niet over Sijbrands Flush heen kan met zijn hand en schuift z’n kaarten dicht weg (hij hoeft z’n verliezende kaarten in dit geval dus niet te laten zien!). Sijbrand pakt de pot van $17,50 – waarmee hij $10,50 winst boekt in deze hand! Gretig harkt hij de stapels pokerchips naar zich toe.
Gerthein schuift de dealer button door naar Armijn, die alle kaarten verzamelt, schudt en deelt, terwijl Johan de small blind zet en Sijbrand, nog naglunderend, de big blind inlegt. De volgende hand kan beginnen!
Andere inzetstructuren
Naast limit poker wordt er ook vaak met de volgende inzetstructuren gespeeld:
* No Limit: er kleeft geen maximum limiet aan het te betten of raisen bedrag. Spelers mogen desnoods hun hele stack, alle chips die ze voor zich hebben liggen, naar het midden schuiven (all in gaan).
* Pot Limit: spelers mogen inzetten wat ze willen, tot maximaal het bedrag wat er op dat moment in de pot zit. Hier mag ook de ‘call’ van de raisende speler bij op worden geteld. In de voorbeeldhand had Abel dus in de inzetronde voor de flop naar $4,50 mogen raisen: een raise van $1,50 (blinds) + $1 (call Sijbrand) + $1 (eigen ‘call’ Abel), dus $3,50 bovenop de $1 big blind bet van Johan = $4,50 totaal.
* Spread limit: een iets zeldzamere variant, waarbij een limiet is vastgesteld waarbinnen vrijelijk mag worden gebet en geraised, zoals $1-$5 – waarbij dus maximaal met $5 mag worden verhoogd. Er kunnen ook verschillende Spread limits per bettinground gelden, bijvoorbeeld $1-$5 tot en met de turn en $1-$10 op de river.
Wij adviseren de beginnende speler om zich aanvankelijk te beperken tot limit: dat is overzichtelijk en minder riskant dan de inzetstructuren waarbij je in één klap je hele stack kwijt kunt zijn. Van daaruit kan vervolgens makkelijker de stap naar Pot Limit of No Limit gemaakt worden.
Andere pokervarianten
Er zijn in de loop der jaren talloze pokervarianten uitgevonden, met kleine en grote verschillen ten opzichte van Texas Hold’Em. Enkele van de meest gespeelde worden hieronder bondig uitgelegd.
* Omaha: Deze variant lijkt het meest op Texas Hold’Em. Het verschil is dat je hier vier hole cards krijgt, in plaats van twee. Voor het samenstellen van je hand moet je daarbij twee hole cards gebruiken, je mag niet kiezen om er nul, één, drie of vier in te zetten. Liggen er dus vier schoppen op het board, dan moet je dus nog steeds minstens twee schoppen in de hand hebben om een Flush te maken. Desalniettemin komen de hogere kaartcombinaties vaker voor in Omaha.
* Seven Card Stud: Dit spel staat iets verder van Texas Hold’Em af. Elke speler krijgt hierbij in totaal zeven kaarten, waarvan vier open en drie dicht; er zijn geen community cards. De structuur is als volgt:
- Iedereen plaatst een ante (een soort blind)
- Iedereen krijgt twee dichte kaarten en één open kaart, die iedereen kan zien.
- Er volgt een inzetronde, waarbij de laagste open kaart moet beginnen. Deze heeft twee keuzes – “Bring in” en “Complete” – wat eigenlijk hetzelfde is als bet of raise. Deze speler mag dus nu niet z’n kaarten weggooien. De rest van de inzetronde verloopt met de klok mee, hetzelfde als bij Texas Hold’Em.
- In de volgende ronde komt er bij iedereen een extra kaart open op tafel, gevolgd door nog een inzetronde waarbij de speler die de hoogste open kaart heeft liggen (een open Aas bijvoorbeeld, of een open paartje 2’en) begint.
- Hierna volgt nog een ronde, waarbij iedereen eerst weer een open kaart krijgt en de speler die (nu) de hoogste open kaart heeft begint.
- Daarna volgt wederom een ronde, waarbij iedereen eerst een laatste open kaart krijgt en de speler die (nu) de hoogste open kaart heeft begint.
- Voor de laatste inzetronde krijgt iedereen zijn laatste kaart dicht. Je moet nu met je zeven kaarten een zo goed mogelijke hand maken. Aan het eind van deze ronde volgt de showdown (mits er nog spelers over zijn).
* Five Card Draw: In dit spel krijgt elke speler vijf dichte kaarten. Na de eerste inzetronde mag elke speler een aantal kaarten van z’n hand omwisselen – hij levert er bijvoorbeeld drie in en krijgt er drie van de stapel, dicht, terug. Hierna volgt nog een inzetronde, gevolgd door een (eventuele) showdown. Meestal wordt dit spel gespeeld met een vereiste ‘openingshand’, bijvoorbeeld Jacks or better: als je minder dan een paartje boeren hebt mag je niet als eerste een bet zetten.
* High/Low Split: Bepaalde pokervarianten worden wel eens met een split pot gespeeld, waarbij de speler met de hoogste/beste hand bij de showdown de ene helft van de pot wint en de speler met de laagste/slechtste hand de andere helft. Doorgaans is een lage hand slechts winnend wanneer deze als hoogste kaart maximaal een 8 bevat en géén paren (Flushes en Straights mogen wel). De Aas telt hierbij als lage én als hoge kaart, dus de beste lage hand is A2345, de zogenaamde wheel. Omaha High/Low is de meest gespeelde split-variant, maar ook Seven Card Stud wordt wel eens zo gespeeld (Texas Hold’Em zelden tot nooit). Overigens zijn er ook varianten waarbij alleen de low hand wint, zoals Razz (‘low’ Seven Card Stud) en Lowball (‘low’ Five Card Draw).