“Please fasten your seatbelts as we are about to aproach for landing." Verlossende woorden na een gruwelijk lange reis die ons naar het Walhalla in de woestijn van Nevada USA bracht. Uitgelaten als een stel jonge honden stormen we de terminal binnen waar onder wolvengehuil alvast een voorschotje genomen wordt op de Wolfrun kasten die hier niet aanwezig zijn. Dan maar meteen wat geld droppen op de kasten die wel voorhanden zijn. Mc Carran Airport heeft de laagste Pay Off Rate van de hele staat Nevada maar dat heeft nog nooit iemand ervan weerhouden zijn geld te doneren.
De reis is zeer voorspoedig verlopen. Geen vertragingen, geen Dirty Harry achtig kruisverhoor bij de douane, geen zoek geraakte bagage en vanwege een gunstige wind in de rug een uur eerder dan gepland aangekomen op het vliegveld. Ik duik met Armijn, Blufhenk en Igo een taxi in om mijn eerste indrukken van Las Vegas vast te leggen op videocamera. Mijn zintuigen staan ondanks een reis van 19 uur op scherp en ik neem alles in me op. Veel verder dan “wauw!, WAUW!, WAAAAAUW!!!!” kom ik wat eerste reacties betreft niet. Het is gewoon allemaal even…WAAAAUUW! Tien minuten later komen we aan bij Planet Hollywood en kunnen we inchecken. “Drinks are on us sir. Get a bottle of choice at the PH giftshop.” Vijf minuten binnen en al een gratis fles Seagram 7 Crown whisky onder mijn arm. “ MAN I love this town.” Ik deel met mystery guest Justin een kamer op de 34e verdieping. Justin wil echter geen kamer delen en na wat zoeken op internet boekt hij (relatief) gunstig een eigen kamer. Ik heb deze week dus heerlijk een tweepersoons kamer met uitzicht op The Strip voor mezelf.
Na een snelle douche verzamelen we ons beneden bij het buffet waar Steve ons van onze Vegas Phones voorziet. Eenmaal naar een tafel verwezen weet ik niet wat ik zie als ik langs het buffet loop. Een overdaad aan eten staat uitgestald langs de kanten van de buffetzaal. Nu is een buffet in Las Vegas wel even wat anders dan de plaatselijke kleffe Yankee Doodle in Nederland. In een ruimte zo groot als een bescheiden sporthal kun je los op alles waar je maar trek in hebt. Seafood, Italian food, Prime Rib, you name it, they´ve got it. Dit alles van een kwaliteit wat menig Nederlands restaurant nooit zal halen. Ik eet me ongans en bereken dat als ik hier een maand zou zijn, ik zo´n 10 kilo aan zou komen als ik dit niveau vast houdt. Met de broek op de vreethaak waggel ik achter de groep aan het casino in. Het duurt niet lang of we hebben de inmiddels legendarische Wolfrun kasten gelokaliseerd. We maken een gezamenlijke pot waar we allemaal $100,- in stoppen en laten PIvanhoe, MagicmetMark en Armijn de drie Wolfrun kasten “besturen”. Onder luid Wolvengehuil trekken we $800,- uit de kasten. Onze triomfkreten worden beantwoord met een hoop nieuwsgierige blikken van overige bezoekers. We pissen nog net niet tegen de kast aan maar ons territorium is afgebakend. PI staat op de kaart. We cashen uit en hobbelen als een kleuterklas achter Armijn aan richting de High Rollers Room. Op zoek naar de grote broer van de Wolfrun welke al snel gevonden wordt. Grootse plannen om meteen op de eerste avond even flink te scoren sterven helaas in schoonheid. Vijf minuten later lopen we dan ook iets minder enthousiast en broke de highrollers room weer uit. Dit was voor mij het ultieme “Champagne tegen een nieuw schip aan knallen” momentje: I popped my cherry en ben officieel in Las Vegas. Ik neem de tip van Armijn ter harte en ga tegen een uur of elf mijn mandje in om zo snel mogelijk van mijn jetlag af te zijn.
De volgende morgen schijnt het zonnetje om 700 uur aan een staalblauwe hemel. Het is nog wat fris als Armijn, Igo, Justin, Chimpynuts en ik vandaag na het douchen de dag beginnen met een (wederom stupendously big) breakfast buffet in het Bellagio. Als we zowel het ontbijt als de lunch naar binnen gewerkt hebben en weer buiten staan komen we Johan en Aquil (of was het Rudolf?) tegen. We besluiten samen op te trekken via het nieuwe Aria forum om vandaar uit door te stoten naar NewYork NewYork en de rollercoaster eens van dichtbij te bekijken. Bij de ingang staat de moeder aller gokkasten naar ons te lonken en aangezien we de beroerdsten niet zijn voeren we dit uit de kluiten gewassen stuk toeristenschroot de nodige dollarbiljetten. Kansloze actie uiteraard maar dat mag de pret niet drukken.
De rollercoaster was echter nog gesloten en opent pas over een uur. Zo lang gaan we natuurlijk niet wachten, dus duiken we de arcade hal in. De meest sicke “game” vond ik toch wel de replica van The Coney Island Shocker. Hier kun je jezelf voor een dollar laten elektrocuteren. De tegenhanger van de boksbal op Nederlandse kermissen. In plaats van te kijken wie het hardst een leren bal een kast in kan rossen kun je op dit martelwerktuig je mannelijkheid testen door te kijken wie het hoogste aantal volts kan verdragen.
Armijn wil wel betalen voor me. Yeah right, thanks but no thanks. Ik denk dat het er ongeveer zo uit zou zien.
Na de nodige shooters, racers en een stevig staaltje Guitar Hero van Aquil (of was het nou Rudolf?) zijn we uitgespeeld en vertrekken we richting The Premium Outlet Shopping Mall. Daar zal ik jullie verder niet mee lastig vallen.
Terug na een dag shoppen en een complete garderobe rijker staat de avond voor de deur. We eten nog gezamenlijk een sandwich bij The Earl of Sandwich en dan scheiden onze wegen. Ik heb namelijk geen kaartje om te zien hoe David Copperfield Dr. Flugel laat verdwijnen en moet voor mijn werk een Planet Hollywood Daily MTT spelen. Mijn zeer gewaardeerde collega´s hebben me namelijk voor $90,- gebacked. Nou ja…MTT? Meer een Two Table SNG eigenlijk…Nou ja...Two Table SNG? Meer een crapshoot eigenlijk. Nu ben ik niet gewend aan het spelen in casinos. Planet Hollywoods idee van een pokerroom bestaat uit een paar koordjes als afbakening tussen talloze blèrende gokkasten, je mag overal in het casino roken behalve aan poker- en blackjack tafels. Ik voel nog wat flarden jetlag door mijn lichaam gaan die het af moeten leggen tegen mijn gierende zenuwen. Een enorme en norse neger als dealer die meer geïnteresseerd is in de basketball game op TV bevorderd verder ook geen stress relief dus kijk ik om me heen of er al een waitress in aantocht is. Er zijn immers andere manieren dan nicotine om de scherpe randjes eraf te krijgen. Erg lang hoef ik niet te wachten. Al voor ik haar zie hoor ik iets wat het midden houdt tussen een bronstige eland en een alarmsysteem: DHURIIINGS! DHURIIINGS! DHURIIINGS!
Het duurt even voor het tot me doordringt dat ze “Drinks! Drinks! Drinks!” roept en niet bezig is met het ophoesten van een haarbal. Dan bereikt ze mijn tafel. Stel je het volgende voor: Eén meter tachtig hoog, grote bos blond krullend haar wat nog het meest wegheeft van een ontploft matras. Daaronder een volle maans gezicht inclusief twee kinnen, twee skippyballen steunend op twee tractorbanden en een kont waar je blind een helikopter op kunt landen. Geef me één goede reden waarom PH het nodig vindt dat zo´n mevrouw maat 38 moet dragen? Ze kijkt op me neer en vraagt: “DHURIIIINGS?!” (Let op vragende intonatie.)
“Ehh,… yeah I really need a drink right now. I´ll have a Scotch on the Rocks please.” “And Keep ´em commin´, I´m gonna need it.” denk ik er achter aan, maar ik hou me in. De kaarten worden gedeeld en de blinds vliegen sneller omhoog dan mijn cholesterol na twee dagen Vegas. Met een schamele 1500 of 2000 punten aan chips is het na een uurtje al snel een push met een AJ gehitte Jack. De board bestaat helaas uit drie schoppen, een vierde zit er niet meer in. Ik mag het veld ruimen tegen een 58suited. Prima hand uiteraard om een preflop raise mee te callen. GG sir.
Ik begeef mij naar de 5 card draw kast omdat het de enige kast is die ik nog enigszins begrijp. Checken of er een asbak staat: Check!. Sigaret te voorschijn toveren en nog vóór ik hem tussen mijn lippen heb hoor ik een wat oudere kerel naast me vragen: “Ehhrm..You gonna smoke that?” “No! I´m gonna eat it” was mijn eerste reactie maar ik hou het bij een beleefd:” No that´s alright, I won´t smoke if it bothers you.” De man maakte al aanstalten om te verkassen maar ik ben nu eenmaal goed opgevoed. Zelfs om 01:00 uur ´s nachts in een casino in Las Vegas. “Thank you” zegt de man verbaasd “I really appreciate it.” Dat dan weer wel. Vermoeid kijk ik om me heen of er al een waitress aan komt lopen. Lang hoef ik niet te wachten.
Ik schuif 20 dollar in de kast en begin max bet 5 card draw video poker te spelen. De anti rokers lobbyist is inmiddels verdwenen en ik inhaleer diep terwijl ik een slok whisky neem en naar de digitale kaarten op mijn schermpje staar. Lekker bezig Stäbler! Ik voel me prima. Gelukkig heb ik een goed excuus, we zijn in Vegas. Ik morrel nog een briefje van twintig uit mijn broekzak en ook deze dreigt als sneeuw voor de zon te verdwijnen. Ik heb mijn max bets (5) al aangepast naar een single bet als ik een pair of Aces op het scherm zie verschijnen. De overige drie kunnen weg en krijg er op mijn draw nog twee Azen bij gedeeld! WHOOHOOT! Even voel ik de Sting van ja hoor! Nu ik van 5 terug naar 1 ging valt ie nog een keer, maar dan boeit het me allemaal niet meer. In plaats van down sta ik nu $160,- up. Wat een heerlijke stad is Las Vegas toch.