Als je de 35 gepasseerd bent, en dagelijks achter een computer werkt dan wordt je vanzelf geconfronteerd met de nadelen van het ouder worden. Nou ja...”ouder worden”, het bereiken van middelbare leeftijd zullen we maar zeggen. Waar je met een jaar of 20 nog tegen de klippen omhoog kunt vreten (en zuipen) zonder dit terug te zien in een snel groeiend buikje met bijhorende plofkop hoef je nu maar naar een balletje mayo te kijken of de kilo´s vliegen eraan. Dat schijnt wat met een vertraagde stofwisseling na je dertigste te maken te hebben.
Als je daarnaast ook nog geen sporter bent (en ook vroeger nooit bent geweest), rookt en 2 avonden per week een borrel drinkt dan vallen je de schellen van ontkenning onontkoombaar een keer van de ogen. Zo kwam ik mezelf tegen in de passpiegel op de overloop toen ik na het douchen op weg was naar de slaapkamer.
Eerst schrok ik omdat ik dacht dat er een naakte vadsige kerel op de overloop voorbij kwam, maar toen was ik meteen écht wakker. NEWSFLASH! Dat ben jij jongen, goedemorgen en welkom in 2008.
Ik storm naar de zolderverdieping, en als ik zwaar hijgend van één trapje omhoog een oud fotoalbum uit de boekenkast trek, blader ik terug naar 10 jaar geleden. Daar grijnst een lange slanke kerel me tegemoet die in een rood sportbroekje uit zee het strand van Callantsoog op komt lopen. Breed in de schouders, slanke taille, gebruinde huid en 80 a 85 kilo bij 1,85 m. Ik dender de trap weer af en ga op de weegschaal staan.
Alsof de duivel ermee speelt raspt Bruce Springsteen “Glory Days” uit de radio als ik de uitslag krijg: 99,5 kilo.
“Glory Days, pass you by, Glory days, in the wink of a young girls eye, Glory Days, Glory Daaahahaays.”
In mijn eentje sporten is gedoemd te mislukken weet ik uit het verleden.
Aangezien ik van Armijn weet dat hij wekelijks een sportschool in de buurt onveilig maakt besluit ik hem eens te vragen of hij samen wil gaan sporten. We spreken af voor de eerst volgende maandag om 20.00 uur bij onze plaatselijke fitnessboer. We komen gelijktijdig aan en stappen vol goede moed binnen in een zaal waar de testosteron van de muren druipt. Een instructeur die eruit ziet alsof hij in de sportschool geboren is heet ons welkom. Voor Armijn is het ook even slikken. Hij is gewend op maandagmorgen te sporten als er niemand is en er tumbleweed door de gangpaden rolt. Deze mannetjesputter, die naar de naam Sietse luistert, heeft Armijn dus ook nog nooit eerder gezien. Zijn trainingsschema staat nog steeds op waar hij een jaar geleden mee begon, … we komen er al snel achter dat hier verandering in zal komen.
De zaal is minstens voor de helft gevuld met hard trainende sporters als we omgekleed de work out vloer betreden. Handdoek nonchalant over de schouder, bidon met water losjes in de hand.
We besluiten eens te beginnen met een warming up op de crosstrainer. Na wat frotten met de knopjes en de corrigerende woorden van Armijn dat het de bedoeling is dat je vóóruit schredende bewegingen maakt, en niet achteruit komt de instructeur mijn crosstrainer aanzwengelen. Terwijl we onze minuten vollopen, kunnen we op de TV alvast zien waar we aan werken. Achilles rost er met zijn zwaard lustig op los in de film Troy, en ik bedenk me dat er nog heel wat moet gebeuren wil ik er zo uit komen te zien. Ik besluit de lat wat realistischer naar beneden bij te stellen. Mijn bidon is binnen 5 minuten al voor de helft leeg. Voor ons, op andere toestellen laat iemand onder zware inspanning iets waaien wat het midden houdt tussen een bonenschotel en een kadaverbak. Altijd lekker, als je buiten adem naar lucht snakt en er komt een plaatselijke depressie voorbij…
Na twintig minuten is het leed geleden. Ik zweet al behoorlijk en lurk nog eens aan mijn bidon. De geur die onder mijn oksels vandaan komt heeft niks meer met menselijk zweet te maken. Ik stel me zo voor dat het in Tchjernobil zo ruikt na een warm zomers buitje. Ontspannen pratend begeven we ons naar een gewichtenapparaat. Sietse heeft ons nauwlettend in de gaten gehouden en zorgt ervoor dat we niet “zomaar wat” gaan doen. We krijgen uitleg van de juiste houding op de legpress en een ander apparaat welke ik vergeten ben. Drie setjes van 15 op elk apparaat. Als we zo onder het praten wat bezig zijn komt de protegé van Sietse op ons af lopen. Hij stelt zich voor als Marcel en wijst ons erop dat het iets te gezellig is. “Het is natuurlijk wel de bedoeling dat we aan de slag gaan heren!” Het moet gezegd, we krijgen een gedegen spoedcursus langs de verschillende apparaten die voor de komende vier weken op de agenda staan.
Bij één zo´n uitleg kan ik mijn aandacht er maar moeilijk bijhouden. Terwijl Marcel uitleg geeft over juiste instellingen en ergonomische lichaamshouding, wordt mijn aandacht getrokken door de watertank die net vervangen is. Die zou ik zo leeg kunnen drinken. Ik verman me en heb de grote lijnen mee gekregen.
Het voelt best goed om je setjes te maken. Ik hoor Marcel van Sietse instructies krijgen dat we alleen nog even buikoefeningen moeten doen, maar dat het dan ook gebeurt is. “Vooral rustig beginnen met deze jongens”.
“Rustig beginnen?” denk ik bij mezelf “You´re shittin´me, right?” Ik heb het gevoel alsof ik een sloot gegraven heb. Sterker nog ik zie er uit alsof ik een sloot gegraven heb.
Het coole buikspierapparaat is in gebruik. Aangezien het er op lijkt dat deze ook nog wel even in gebruik blijft wijst Marcel naar een uit de kluiten gewassen, zilvergrijze skippybal zonder skippy. “Dan nemen we die wel.”
Ik kan me er niets bij voorstellen en laat Armijn eerst gaan. “ Kijk dit is mooi he?” zegt Armijn, die de bui al ziet hangen: “ Dan kun je elkaar in ieder geval nog uitlachen tijdens het sporten.”
Onder het slaken van kreten als “Wow!” en “Hoo!” proberen we beurtelings ons evenwicht op dat kreng te bewaren. De aandacht gaat dan ook meer uit naar het proberen er niet af te flikkeren, dan naar de buikspieren die we zouden moeten voelen. Ik heb niet achterom gekeken, maar ik weet zeker dat Sietse daar ergens stond die met zijn hand zijn gezicht bedenkt en traag van “nee” schudt. Lach maar jongens, de volgende keer dat er hier tijdens het TT motorevenement een mechanische stier staat krijgen ze mij er niet af. Op welke stand ze hem ook zetten.
Gelukkig duurde het wat minder lang met het mechanische buikspier apparaat dan verwacht, dus die hebben we ook nog even meegepakt. Er wordt een schema voor me opgesteld die we samen gaan volgen. Armijn komt dus ook van zijn stilstaande trainingprogramma af.
Douchen doen we thuis wel. Een half uurtje later zit ik op de bank en voel me geweldig. Ontspannen en voldaan: Zo zou je je altijd moeten voelen.
Eén en ander is hierboven natuurlijk wat gechargeerd geschreven. Je zou kunnen denken dat ik maar weinig motivatie heb om hier mee door te gaan. Maar ik ben wel degelijk blij dat ik nu weer naar de sportschool ga.
Armijn is van nature een doorzetter dus die zie ik zo snel de handdoek niet in de ring gooien. Het is me de eer te na om het eerder op te geven dan hij dus dat zit wel goed. Laten we eerlijk zijn. Een eerste bezoek aan de sportschool is altijd confronterend als je geen conditie hebt.
Ik verwacht niet dat ik van 1x in de week meteen resultaat zie. Eén keer in de week sporten zal nooit genoeg zijn om resultaat te zien. Maar ik doe weer wat aan sport, daar gaat het nu even om. En dat is altijd beter dan helemaal niks doen, nietwaar?