Onder het Mes bij Rolf (9):
Pokeren in het buitenland
Spelen in het buitenland is een aparte ervaring. Je krijgt te maken met andere gebruiken en gewoonten, andere regels en in sommige landen speelt dan ook nog een taal- danwel communicatieprobleem. In deze negende editie van “Onder het Mes bij Rolf” zal ik enkele komische, genante, of mogelijk leerzame situaties voor het voetlicht plaatsen.
Chinezen!
In de begintijd van mijn carrière speelde ik vaak cash games in Wenen. Na enige tijd had ik mij daar opgewerkt tot de duurste pot-limit Omaha tafel, die (althans in het casino waar ik meestal speelde, Poker World) gewoonlijk werd bevolkt door minimaal drie Chinezen – soms nog meer. Ze gingen altijd naast elkaar zitten, om elkaar de kaarten te kunnen laten zien, om elkaar aan te kunnen stoten, kleine seintjes te geven etc. Ook als ze toevallig uit elkaar zaten, poogden ze alsnog op strategische momenten in de hand elkaar van informatie te voorzien door plotseling iets in het Chinees te zeggen. Meestal werd er niets van gezegd door de dealer, en gestraft werd er al helemaal niet. In al die jaren was “Nur Deutsch, bitte” de meest maximale bestraffing die de spelers aan tafel kregen voor hun obvious samenspel. Hoe kon het ook anders, wetend dat het casino juist gerund werd door een Chinese zakenman die ook zelf meespeelde in de partij. No way dat hij zijn landgenoten liet vallen, al was het alleen maar omdat vrijwel alle Chinese spelers aan tafel financieel afhankelijk van hem waren.
Je zou zeggen: In zo’n omgeving speel je als niet-Chinese prof toch maar beter niet. Maar ik liet mij niet wegjagen, en deed dit dus wel. Ondanks dat ik nauwelijks Chinees begreep, was ik wel degelijk zeer goed in het beoordelen van lichaamstaal, en ik kon gewoon zien wanneer iemand een andere Chinese speler een handje probeerde te helpen. Aan de lichaamshouding viel meestal vrij eenvoudig te deduceren wat precies de kern was van de overgebrachte info, en daarom wist ik gewoonlijk prima in te schatten wat voor mij nu de beste optie was.
Het was in deze omgeving dat ik mijn redelijk beruchte PLO shortstacksysteem perfectioneerde. De zwakte van de meeste Chinezen in deze partij was namelijk dat ze veel te los/agressief speelden voor de flop. Door te zorgen dat ik zo vroeg mogelijk in de hand (preflop) all-in zou zijn, kon ik deze zwakte in hun handselectie maximaal afstraffen. En bovendien minimaliseerde ik zo de invloed van het seinen naar elkaar, dat natuurlijk vooral postflop van invloed was. Immers, ik voorkwam nu dat indien ik op een board 55x of 66x een blufje zou willen plaatsen, dat de vier of vijf Chinezen aan tafel elkaar konden toeseinen of zij niet toevallig een zes hadden weggegooid voor de flop.
Met andere woorden: Jarenlang heb ik winnend gespeeld in een partij waar altijd wel een aantal spelers met elkaar zaten samen te spelen. En in plaats van deze partij dan maar links te laten liggen, pakte ik ze maximaal op hun speltechnische tekortkomingen – die zo groot waren, dat ze met collusie niet waren goed te maken.
Russen!
Mijn eerste trip naar Rusland vond plaats in 1999. In het prachtige Cosmos Casino in Moskou vond het eerste internationale pokertoernooi ooit op Russisch grondgebied plaats. Grinder als ik was, liet ik het vooruitzicht op gratis hotelovernachtingen en spelen met beginnende-edoch-welvarende-pokeraars natuurlijk niet liggen. Samen met mijn zusje, die redelijk Russisch sprak vanwege haar studie, leek dit mij een leuke trip – mogelijk financieel interessant, en zonder twijfel een eyeopener op cultureel gebied.
En een eyeopener was het zeker. Ik was nog geen dag binnen, of de meest prachtige dealster die ik ooit had gezien maakte mij al snel duidelijk dat ze mij wel een lekker hapje vond. Ik was enigszins verbouwereerd, om niet te zeggen stikverlegen onder deze aandacht. Wetende dat ik bovendien een lieve vriendin thuis had zitten die ik niet zomaar voor de eerste de beste Russische dame wilde bedriegen, maar vooral dus gewoon een beetje blozend dat een zo prachtige dame oprecht verliefd naar mij keek, lag er een principe-afspraak dat de dame in kwestie en ik over twee dagen wat met elkaar zouden gaan drinken. Echter, op de avond voor deze date vertelde een wederzijdse vriend van mijn zusje & mij vol trots dat precies deze dealster hem reeds op de dag van aankomst al had voorzien van “de lekkerste seks ooit” – klaarblijkelijk met deep-throat pijpen als specialiteit. Ik had derhalve slechts enkele dagen in Moskou nodig gehad om kennis te maken met de flinterdunne lijn tussen ‘gewone’ werkneemsters en prostituees – en met de verbluffende wijze waarop de dames in kwestie oprechte interesse in iemands persoonlijkheid wisten te veinzen.
Ook aan de tafels zelf gebeurden wonderlijke dingen. Bij de ingang van het casino moest iedere buitenlandse gast door een metaaldetector, waarbij alle tassen werden geopend en zelfs keurige meisjes als mijn zusje (die in haar leven nog werkelijk geen rolletje drop gestolen heeft) aan een nauwgezet onderzoek danwel fouillering werden onderworpen. Tegelijkertijd mochten de erkend diknekken uit het thuisland, met hun grote leren jassen die genoeg ruimte boden voor flink wat artillerie, keurig langs de poortjes – slechts begeleid door een ditmaal erg vriendelijke handdruk van de dienstdoende controleur. Nadat de diknekken in alle vriendelijkheid waren binnengeleid en wij als keurige pokeraars weer met de gebruikelijke norsheid aan de uitgebreide plichtplegingen werden onderworpen, troffen wij niet veel later diezelfde diknekken vrolijk bij ons aan de dure pokertafels – inclusief hun dikke leren jassen met bollingen ter hoogte van de binnenzak. Poker in Rusland!
Fransen!
Ook mijn eerste keer in de Aviation Club in Frankrijk was een aparte ervaring. Mijn eerste actie was wat cash omruilen voor chips aan de kassa – waar de ervaren kassier keurig stacks van 19 uitdeelde in plaats van 20. Jong als ik was, accepteerde ik vanzelfsprekend de man zijn schijnbaar oprechte excuses, maar na het horen van veel soortgelijke incidenten kreeg ik al steeds meer mijn twijfels. En toen ik enkele jaren later hem als speler terugvond in het illegale casino aan de Prinsengracht waar ik destijds dealde, vertelde hij vol trots dat hij die “deze truc altijd toepaste bij nieuwe buitenlanders”. Lukte zeker in de helft van de gevallen, zo vertrouwde hij mij vriendschappelijk toe. Gelukkig wist hij zijn weggestolen centjes goed te besteden – want hij tipte mij zonder uitzondering bedragen tussen de 5 en 25 gulden, zelfs als de potten niet eens uitzonderlijk groot waren.
Ook fijn: Rebuy-toernooien waar volgens mijn berekening toch zeker 80 tot 90 rebuys moesten zijn – om er uiteindelijk slechts zo’n 60 terug te zien in de prijzenpot. Of wat te denken van de “Als je Frans bent, mag alles” regel? Structureel out-of-turn folden, gewoon tegen een landgenoot zeggen wat je hebt gefold als er een buitenlander in de pot zit, de buitenlander time collectie betalen op momenten dat de Fransen gratis spelen, gemuckte handen van een Fransman vrolijk uit de muck terughalen als de pot naar een niet- Franssprekende buitenlander lijkt te gaan… ik heb het allemaal zien langskomen. En niettemin was volgens heel veel zogenaamde profs dit spelen in Frankrijk toch echt het ‘walhalla’.
Hoe het dan toch komt dat vrijwel geen buitenlandse prof structureel wist terug te keren uit Parijs met een nette winst… tja, daarop bleef men het antwoord schuldig.