Naar mijn weten verschilt de pokersport hier niet zo veel van. Elk toernooi en elke speler heeft zijn eigen verhaal. Het leven van een pokerpro en een wielrenner gaat niet alleen over rozen. In beide werelden zul je hard je best moeten doen. Een tegenstander die zijn ketting breekt en op zijn bek gaat is niet zielig, maar een 1-outer op de river. We spreken bij wielrennen alleen dan niet over riverluck maar gewoon over pech. Ook poker kan saai zijn en vaak ook oneerlijk. Het toernooi is net zo spannend als de spelers (en dealers) het maken. In beiden werelden heersen ongeschreven regels en wetten en er zijn dingen die je beter kunt doen als laten en andersom.

Kilometers maken is als grinden
Bankroll management is mij niet aanbesteed en geld dat ik won donkte ik vaak weg. Ik ben iets te vaak op supertilt geraakt en daarover heb ik een topic geplaatst hier ergens op PI. Het antwoord van sommigen was; volume maken. Mij leek dat ik daardoor alleen maar meer zou gaan tilten maar ach, let’s give it a try. In de maanden mei en begin juni heb ik voor mijn doen erg veel gespeeld. Multi-tablen van 9 tafels heeft mijn tilt weggenomen aangezien ik niet eens tijd had om te tilten. En die “super sicke one-timer”? Ach, die komt nog wel een keer.

Er zijn renners en die zonder een elle lange voorbereiding met twee vingers in de neus mee kunnen met de beste bergop en dan ook nog een goede klassering kunnen behalen tijdens de tijdrit. Dit geldt natuurlijk ook voor pokeraars. Het heeft natuurlijk ook veel met je mindset te maken. Je kunt dan wel 8 uur per dag grinden maar dat valt in het niets als je er geen moeite meer voor doet. Het is dus van belang dat je weet waar je mee bezig bent. Een goede voorbereiding is het halve werk, dat er donks links en rechts van je zitten is alleen maar mooi meegenomen. Natuurlijk zijn er ook personen die geen voorbereiding nodig hebben. Een vriend van mij kon gewoon twee weken lang niet hebben getraind en dan nog met redelijk gemak het NK veldrijden winnen. Toen de speaker omriep dat hij had gewonnen reed ik in de zandbak en moest ik nog een halve ronde. Ik had echter wel getraind.

Tweede plaatsen tellen niet
Winnaars, zoals hier boven omschreven hebben een overwinning, eeuwige roem en een volkslied. Een tweede plek is mooi maar toch vooral net niet. Je staat een stukje lager op het podium, de zoenen van de rondemiss krijg je niet en de aandacht gaat uit naar de nummer één. Winnen is verslavend, tweede worden is dat niet. Je zou Joop Zoetemelk en Marcel Luske eigenlijk wel een beetje met elkaar kunnen vergelijken. Hoe vaak Joop in zijn wielercariere tweede is geworden kun je vergelijken met het aantal –net niet- bracelet momenten voor Marcel Luske. In de koers is het vaak af te schuiven op te vroeg of te laat aangaan van de sprint of gewoon simpelweg niet goed genoeg voor de overwinning. Ik betwijfel of Joop het woord “variance” kent, maar dat zou die situatie’s zeer goed kunnen omschrijven. Ik vind echter de vergelijking tussen Zoetemelk en Luske beter dan die van een ander forumlid hier. Marcel Luske en Co Stompé doesn’t compute.

Behalve variance voor een eerste en tweede plek geldt het principe “Chip and a Chair” ook bij wielrennen. Een pokertoernooi is pas voorbij als één speler alle chips heeft, niet als je tegenstander op 2,5BB staat. Dit is iets wat vaak door spelers wordt onderschat. Een speler die bij 2,5BB geen “fold equity” heeft call je altijd met "any two" als bigstack zijnde. Echter kan deze tegenstander ook twee keer verdubbelen en zelfs nog gewoon winnen! Steek je handen pas in de lucht als je op de river nog steeds voor staat en álle chips jouw kant op zijn geschoven. In het wielrennen is dit niet anders. Juichen doe je maar na de finish en geen meter eerder.

Ik heb hierover nog een mooi verhaal over een vriend van mij tijdens een veldrij/cyclocross wedstrijd ergens in Nederland. Het vroor een graad of 5 maar toch in de kortebroek gestart en ik was meer bezig met overleven op de tiende plaats dan met een podiumplek. Deze vriend van mij reed die wedstrijd erg goed en stormde als eerste riching de finish af. 100 meter voor de finish zette hij de versnelling naar beneden en gooide hij zijn handen alvast een keer in de lucht. Dit deed hij een meter of 60 lang en kreeg toen plotseling in de gaten dat de nummer twee toch wel heel erg dichtbij kwam. Het resultaat? Die vriend van mij werd netjes tweede, met zijn handen niet meer in de lucht. De nummer één stak zijn armen niet in de lucht voor de finish.
Een half jaar later presteerde hij dit bijna weer tijdens een plaatselijk criterium. Echter was hij deze keer wel op tijd met zijn handen terug in de beugel. Ook nu gingen de handen weer omhoog. Zowel voor de finish als ná de finish.

Renners zijn van het volk
Wielrennen is een echte volkssport. Waar je bij een sport als voetbal een levenslang stadionverbod krijgt als je bij FC-Cambuur – Volendam over het veld heen rent met je blote tokus, is dit bij wielrennen heel wat anders. Ik kan geen een andere sport noemen waar je naast toppers als Armstrong en Ullrich mee naar boven kan rennen opweg naar de top van de Galibier. Bij wielrennen kun je een renner van zijn fiets afduwen en tijdens het rondje om de kerk in Boxmeer gewoon Basso’s fiets jatten of het frame van Erik Zabel verbuigen. Wielrennen is hierin uniek en bij poker is dit eigenlijk het zelfde. Wanneer je gezellig hebt staan kletsen met Rolf Slotboom tijdens de pokervierdaagse in Nijmegen kijkt niemand daar van op. Als je verteld dat je met Michael Boogerd hebt staan praten over zijn fiets is dit ook niet veel anders. Echter wanneer je met Wesley Snijder of Raoul op de foto staat lijkt dit gelijk een wereldwonder. Echter moet je hiervoor betalen, hem toevallig tegenkomen óf een (al dan niet geforceerd) Kodak-momentje krijgen tijdens de eerste open-training. Michael Boogerd kun je “gewoon” een hand geven als hij uit de kleedkamer komt bij de profronde van Boxmeer en Rolf Slotboom kom je “gewoon” tegen op de wc van het Holland Casino.

Check-raise op Alpe D’Huez en all-in op de Champs-Élysées
En wielerkoers win je niet zomaar en chipleader wordt je ook niet door te folden. Als je iets wilt bereiken zul je daar voor moeten werken. De tactische kant van poker en wielrennen zijn een niet te onderschatten onderdeel. Stel; we zitten gezellig op de PI Tour de France BBQ te kijken naar een etappe op Alpe d’Huez. Een kopgroep van 5 renners rijdt op enkele minuten voorsprong maar er is geen tijd om te linkeballen. Het is vrij normaal dat ieder zijn deel van het werk doet om de voorsprong uit te breiden, zo niet te behouden. Vaak is het op dit punt waar de vooraf bepaalde tactiek vervalt en men overgaat op tactische beslissingen. Voor het begin van een pokertoernooi bepaal je ook al vaak je tacktiek. Eerst even het water testen en dan kijken of je kunt gaan stampen of beter kan gaan nitten. Vaak zul je echter verder in het toernooi niet altijd terug kunnen vallen op deze tacktiek. Deze heeft van vooraf aan niet bepaald of je nu gaat checken of betten.
De koers gaat verder, er zijn nog drie renners over. Laten voor het gemak even aannemen dat Ullrich, Bettini en Voeckler dat zijn. (Ja ik weet dat twee van deze al zijn gestopt) Voeckler weet van zichzelf dat hij shortstacked is en hiermee de slechtse papieren heeft. Ullrich is de bigstack en Bettini hangt op average. Bettini en Ullrich kijken naar elkaar op drie kilometer voor de finish en Voeckler gaat preflop all-in en schiet er vandoor. Ullrich snapcalled en schiet daar achter aan. Bettini schakelt bij en called ook door achter Ullrich aan te gaan. Op anderhalve kilometer voor de finish valt het stil. Ullrich geeft er een snok aan en Voeckler bust omdat hij niet meer kan. Waar bij een 6mans sit and go 50% van he geld wordt verdeeld gaat het hier alleen om de zege. Beide renners willen winnen. Ullrich is de favoriet maar Bettini heeft zijn kracht verborgen door niet te “snapcallen” zoals Ullrich dat deed. Vervolgens neemt Ullrich het heft weer in handen en geeft er een paar flinke snokken aan. Bettini kraakt, piept en steunt. Hij hangt aan het elastiek en Ullrich denkt dat hij binnen is. Er komen nog drie stijle bochten aan en het beste van Ullrich is er ook af. In de eerste bocht rijden de twee naast elkaar en Bettini zet zijn beste pokerface op en zit zo scheef mogelijk op de fiets. De duitser glimlacht en gaat net voor de enalaatste bocht aan. Bettini wacht even en plaatst nu een check-raise van het formaat “erop en erover” en schiet er vandoor. Ullrich schrikt en gaat in de tank. De finish komt steeds dichterbij en zijn timebank is bijna op. Ullrich besluit te folden en Bettini wint de koers.

Laten we als algemene wijsheid het er op houden dat je een Tour(nooi) niet kan winnen zonder op de river te winnen en je all-in move vol te houden tot aan de Champs-Élysées.

ook leuk te lezen voor iemand die niet zo een toerrrr gek is

Ik kan niet wachten totdat het Tour-geweld losbarst en kijk nu al erg uit naar de bergetappes

+1

maar ik vind het een kutsport met allemaal dope-kikkers